2007/Nov/16

พี่ปุ๋ง - สวัสดีครับ กลับมาอีกครั้งกลับ เดอะชัก FM ผม ปุ๋ง กมล สันดาน อยู่กับท่านผู้ฟังในเวลานี้ เที่ยงคืนถึงตีสี่ เวลาผีออกหากิน ตอนเช้าพระออกบิณฑบาต ก่อนใส่บาตรอย่าลืมถามท่านนะครับว่า แม่ค้าให้ท่านถาดละเท่าไหร่ แล้วเอาเงินที่จะซื้อกับข้าว ให้ท่านไปแทน เป็นการขายตรงครับไม่ต้องผ่านนายหน้า เอาละครับ ตอนนี้เราอยู่กับคุณ ป๋าชาริป

ป๋าชาร์ป - ป๋าชาร์ป ครับ

พี่ปุ๋ง - โอเคครับ ป๋าชาร์ป ท่าจะพิมพ์ผิด ป๋าชาร์ปมีเรื่องอะไรจะมาเล่าครับวันนี้

ป๋าชาร์ป - เรื่องผีที่หอผมเองครับ

พี่ปุ๋ง - หออยู่ละแวกไหน พอจะบอกได้มั้ยครับ ไม่ต้องบอกชื่อนะครับ

ป๋าชาร์ป - อยู่แถวสะพานใหม่ครับ

พี่ปุ๋ง - เป็นหอแบบไหนครับ

ป๋าชาร์ป - เป็นตึก มีห้องให้เช่านะครับ

พี่ปุ๋ง - ตึกสีอะไรพอบอกได้มั้ยครับ

ป๋าชาร์ป - ตึกสีฟ้าครับ ใครอยู่แถวนั้นก็รู้จักดีครับ

พี่ปุ๋ง - มีลิฟท์กี่ตัวครับ ตึกกี่ชั้น มีกี่ห้อง

ป๋าชาร์ป - ลิฟท์ 2 ตัวครับ 14 ชั้น ก็หลายห้องล่ะครับ

พี่ปุ๋ง - มีจุดสังเกตมั้ยครับ มีร้านสะดวกซื้อรึเปล่า ทางเข้าเข้าได้ทางไหนบ้าง

ป๋าชาร์ป - พี่ปุ๋งเอาชื่อหอไปเลยดีกว่ามั้ยครับ ง่ายดี

พี่ปุ๋ง - ไม่ได้ครับผิดจรรยาบรรณ

ป๋าชาร์ป - แค่นี้คนก็รู้หมดแล้วครับว่าหออะไร

พี่ปุ๋ง - แหะแหะ ครับ งั้นเล่าเลยครับ

ป๋าชาร์ป - ครับ คือว่า ผมเนี่ยเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย และก็หน้าตาดีครับ

พี่ปุ๋ง - อื่ม

ป๋าชาร์ป - มีสาวๆมาติดพันผมบ่อยๆน่ะครับ บางที ก็มีคนอิจฉาผมนะ พวกผู้ชายที่ตามจีบสาวๆแล้วสาวดันมาชอบผมน่ะ มันก็กวนตีนผมอยู่ได้ อย่าให้ผมเจอนะพวกเนี้ย ตอนนี้ผมก็เหนื่อยใจนะครับ ไม่เจอรักแท้ซักที ผมอยากได้คนจริงจัง จริงใจน่ะครับ และก็ไม่งี่เง่า แบบขี้หึงไรเงี้ยครับ

พี่ปุ๋ง - ตอนนี้น้องอยู่ในรายการเดอะชักนะครับ ไม่ใช่ ลุงหนวด

ป๋าชาร์ป - ก็นี่แหล่ะครับที่ผมกำลังจะเข้าเรื่องชักๆ

พี่ปุ๋ง - คงไม่ ชัก.... อย่างที่พี่คิดนะ

ป๋าชาร์ป - ระดับนี้ ไม่ชักเองแล้วพี่ เดี๋ยวจะหาว่าโม้ เนี่ย วันก่อนนะ ....

พี่ปุ๋ง - ครับ น้องชาร์ป พี่ขอโทษครับ ไม่น่าเล่นเลย เล่าต่อเหอะครับ เดี๋ยวรายการพี่โดนแบน

ป๋าชาร์ป - โอเค ถึงไหนนะ อ้อ ถึงตอนที่ว่าผมหล่อ

พี่ปุ๋ง - ข้ามไปแล้วครับ ถึงตอนที่อยากได้แฟนจริงใจ ครับ

ป๋าชาร์ป - แหม จะขออีกซักหน่อยก็ไม่ได้ โอเคครับ ทีนี้ วันนึง ก็มีสาวคนนึง มาพักที่หอผมครับ เธอสวย ดูดี มีเสน่ห์ ทำเอาคนในหอ คลั่งไคล้ไปตามๆกัน เธอก็อยู่ชั้น 8 ครับ ผมอยู่ชั้น 6 บางทีก็ขึ้นลิฟท์ด้วยกันนะครับ ผมก็ยิ้มๆให้ เธอก็ยิ้มตอบ แต่ก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันมาก แต่ผมจะตามเธอไปชั้น 8 เพื่อดูว่าเธออยู่ห้องไหนก็น่าเกลียดใช่มั้ยครับ ผมเลยไม่รู้ว่าเธออยู่ห้องไหนซะที

พี่ปุ๋ง - มันน่ากลัวรึยังครับเนี่ย

ป๋าชาร์ป - ใจเย็นครับพี่ ผมก็อยากรู้จักเธอมากครับ ก็เลยไปถามยาม ว่า ผู้หญิงสวยๆที่อยู่ชั้น 8 ที่ผมเจอบ่อยๆนั่นน่ะ เธอพักอยู่ห้องไหน

พี่ปุ๋ง - ยามเลยบอกว่า ผู้หญิงคนนั้น เป็นคนที่ตายในลิฟท์ ใช่มั้ยครับ

ป๋าชาร์ป - ไม่ใช่ครับพี่ บ้าแล้ว ยามก็บอกผม ว่าห้องอะไร เพราะยามคนนี้แกซี้กะผม ก็เชียร์ให้ผมจีบอยู่

พี่ปุ๋ง - อืมต่อเลยครับ

ป๋าชาร์ป - ทีนี้วันนึง ผมก็ลงไปกินข้าวเย็น ที่ร้านหน้าตึก โต๊ะก็เต็มหมดเลย ผมว่าจะออกไปกินข้างนอกแล้ว พอผมหันหลัง ก็มีเสียงเรียกครับ

พี่ปุ๋ง - เสียงผีเหรอครับ

ป๋าชาร์ป - ป่าวครับ เสียงของเธอนั่นเอง เธอเรียกผมว่าโต๊ะเธอยังว่างที่นึง จะนั่งกินด้วยกันก็ได้นะ ผมงี้ รู้เลยว่าเธอมีใจแน่ๆ ก็เลยเอาสิครับ ไปนั่งกินกับเธอ ก็เลยรู้ว่าเธอชื่อ ป๊อป

พี่ปุ๋ง - จริงๆแล้วเธอต้องเป็น ปอบ แน่ๆใช่มั้ยครับ

ป๋าชาร์ป - ปอบอะไรกันพี่ ฟังต่อให้จบสิ ผมก็คุยกับเธอสนุกสนาน อยู่พักใหญ่ จนเริ่มมืดครับ

พี่ปุ๋ง - เริ่มน่ากลัวแล้ว ดีใจจังเลย

ป๋าชาร์ป - ผมคุยกับเธอตั้งนาน จนปาไป 5 ทุ่มกว่า มิน่าล่ะ คนถึงออกจากร้านหมด เจ้าของร้านก็เก็บโต๊ะเก้าอี้ แล้วเดินมากวาดๆที่โต๊ะผมสามสี่รอบแล้ว ผมไม่รู้สึกตัวจริงๆ

พี่ปุ๋ง - ผีมันสะกดจิตไว้ล่ะสิ

ป๋าชาร์ป - ไม่ใช่ครับ ทีนี้ พอเจ้าของร้านปิดไฟไล่ ผมกับเธอเลยต้องออกจากร้าน ผมเดินตามหลังเธอออกมา แล้วทีนี้จู่ๆเธอก็หันกลับมาหาผม พี่เชื่อมั้ย ผมแทบช๊อค!!!!

พี่ปุ๋ง - หน้าเธอเละเลยใช่มั้ยครับ

ป๋าชาร์ป - ไม่ใช่ เธอชวนผมไปกินเหล้าต่อที่ห้องเธอครับ กิ๊บกิ้วววววว

พี่ปุ๋ง - อ่า แล้วไงต่อครับ ( เรื่องผีไม่สนแล้ว )

ป๋าชาร์ป - แหม คาสโนว่าอย่างผม ก็รู้ความหมายสิครับ มันจะอะไรซะอีกนอกจากเรื่องที่ออกอากาศไม่ได้

พี่ปุ๋ง - จะเป็นความกรุณามากเลยครับ ถ้าจะช่วยเซนเซอร์ให้

ป๋าชาร์ป - ทีนี้ผมก็ขอกลับห้องก่อนแล้วค่อยไปหาเธอที่ห้องครับ

พี่ปุ๋ง - แล้วทำไมไม่รีบไปเลยล่ะครับ ลุ้นอยู่

ป๋าชาร์ป - ต้องกลับไปเอาร่มสิครับ พี่จะให้ทำสดเลยเหรอ

พี่ปุ๋ง - โอเค เก๊ท เคลียร์ ต่อๆ

ป๋าชาร์ป - ผมก็กลับไปอาบน้ำ แปรงฟันจนแบคทีเรียร้องไห้ แปรงลิ้น ถอนขนจมูก บีบสิว ทาแป้ง ใส่เสื้อสามสี ผ้าขาวม้าคาดเอว ประแป้งมองเล่ยะ

พี่ปุ๋ง - คุณมึงจะเล่นสงกรานต์เหรอครับ

ป๋าชาร์ป - ป่าวครับ ล้อเล่น ผมก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เอาร่มใส่กระเป๋ากางเกง พร้อมลุย

พี่ปุ๋ง - ท่านผู้ฟังทางบ้านที่ไม่เข้าว่าร่มคืออะไร ก็ ถามคนข้างๆนะครับ

ป๋าชาร์ป - ผมก็ไปหาน้องป๊อปที่ห้องครับ พอผมเคาะประตู เธอบอกให้ผมรอเดี๋ยว ผมก็ยืนรอหน้าห้อง คนห้องข้างๆ ก็เห็นผมแล้วมองผมด้วยสีหน้าแปลกๆ

พี่ปุ๋ง - แสดงว่า ห้องนั้นต้องมีอะไรแปลกๆ

ป๋าชาร์ป - ผมก็คิดว่า พวกมันคงอิจฉาผมน่ะครับ ที่จะได้เล่นสงกรานต์กับ สาวที่ฮอตที่สุดในตึก

พี่ปุ๋ง - แล้วไงต่อครับ

ป๋าชาร์ป - ผมรออีกพักนึง ประตูก็เปิดออกครับ พี่ปุ๋งครับ ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง!!!!

พี่ปุ๋ง - ห้องนั้นไม่มีคนอยู่ ที่คุณเจอคือ ผี!!! ใช่มั้ย

ป๋าชาร์ป - ถะ ถะ ถะ ถะ ถะ ถะ

พี่ปุ๋ง - ถูกต้องนะคร๊าบบบ

ป๋าชาร์ป - ถะ ถะ ทะลึ่งแล้วพี่ ไม่ใช่เว้ย

พี่ปุ๋ง - เอ้อ แล้วไงต่อ

ป๋าชาร์ป - พอประตูเปิดออก ผมเห็นน้องป๊อปอยู่ในชุดซีทรูสีขาว มีแสงจากเทียนที่เธอจุดไว้เต็มห้อง ส่องให้เห็นถึงผิวเนื้อนวลของเธอที่แอบเปล่งประกายลอดมาจากซีทรูนั่น มีไวน์แดง พร้อมแก้ว 2 ใบ ตั้งรอไว้อยู่บนเตียงที่โรยกลีบกุหลาบเอาไว้ แอร์เย็นฉ่ำ กลิ่นหอมยวนใจ จนแทบจะคลั่งตาย

พี่ปุ๋ง - จั๊กๆๆ( จั๊ก สายสลึง) หยิบทิชชู่ให้พี่ที ด่วน!!! เอ้าต่อเลยครับน้องชาร์ป

ป๋าชาร์ป - ผมก็เข้าไปในห้อง ผมรีบปิดประตู แล้วประคองเธอไปที่เตียง หยิบแก้วไวน์มาชนและจิบด้วยกัน เธอกระดกไวน์เสร็จ ก็นอนแผ่หราบนเตียงไปเลย ผมก็เลยค่อยๆก้มลงไปหาเธอ เอามือลูบไล้บนใบหน้าเธอ ผิวเธอเนียนและนุ่มมากๆ

พี่ปุ๋ง - ....... แฮ่กๆๆ ต่อเลยครับ

ป๋าชาร์ป - เธอก็ยิ้มส่งสายตาหวานให้ผม โคตรน่ารักเลยครับ ผมก็ค่อยๆเอามือลูบไปตามผิวกายเธอ ต้นแขน พร้อมทั้ง ก้มลงไปจุมพิตที่ซอกคอของเธอ กลิ่นเธอหอมรัญจวนใจมากๆครับ ผมแทบอดใจไม่ไหวแล้ว ....

พี่ปุ๋ง - อย่าหยุดสิ ต่อๆๆ

ป๋าชาร์ป - ทีนี้น้องป๊อปก็เริ่มเอามือมาลูบไล้ผมครับ มือเธอไปจับเอาน้องเคของผม น้องเค ก็พยักหน้าและลุก ขึ้นมาเล่นด้วยครับ หน้าผมก็เมามันอยู่กับหน้าอกของธอ ผมค่อยๆลงลิ้นลงไป ....

พี่ปุ๋ง - เล่าเรื่อยๆเลย

ป๋าชาร์ป - แต่แล้วเธอก็บอกให้ผมหยุดก่อนครับ เธอจะดับไฟให้หมดก่อนเพราะเธออายครับ

พี่ปุ๋ง - ฮึ่มครับ

ป๋าชาร์ป - พอดับไฟหมด น้องป๊อปก็ให้ผมนอนลงไปที่เตียง เธอก็มาเล่นกับน้องเคผม โดยการ เป่าปี่ให้ฟังน่ะครับ ทำเอาน้องเคน้ำตาเล็ด ผมบอกน้องเคให้ฝืนไว้ อย่าเพิ่งร้องไห้ แต่ก็เหมือนจะไม่ไหวครับ เธอเป่าปี่ได้จับใจเหลือเกิน ต่อให้โคตรพระอภัยก็ต้องยอมแพ้ล่ะครับ

พี่ปุ๋ง - พี่ก็ว่างั้นแหล่ะ แค่ฟังน้องเล่าพี่ก็จะร้องไปด้วยแล้ว

ป๋าชาร์ป - สุดท้ายน้องเคของผม ก็ทนไม่ไหวครับ ร้องไห้โฮ ออกมา น้องป๊อปก็เคลียร์ซะสะอาดเลยครับ แต่ผมงี้เสียวจนซี่โครงกระพือเลย แต่ก็ยังไหวนะครับ คาสโนว่าอย่างผม น้ำเดียวไม่เคยพอ แป้บเดียวน้องเคก็ ทำใจได้และลุกขึ้นสู้ใหม่

พี่ปุ๋ง - เป็นน้องเคที่อดทนจริงๆ

ป๋าชาร์ป - ทีนี้ น้องป๊อป ก็ถอดชุดออกจนหมดครับ พร้อมทั้งลอกคราบผมซะเกลี้ยง น้องป๊อปจับน้องเครูดเบาๆ แล้วก็ค่อยๆจับขาและคร่อมตัวผมเอาไว้

พี่ปุ๋ง - เยี่ยมเลยน้องครับ แฮ่กๆๆ

ป๋าชาร์ป - ทีนี้ผมรู้สึกอะไรแปลกๆ ว่าน้องป๊อปพยายามเอาเข่ามาดันก้นผม

พี่ปุ๋ง - ท่าใหม่เหรอครับ

ป๋าชาร์ป - ทีแรกผมนึกว่าน้องจะนวดให้น่ะครับ พอเธอทำไปซักพัก ผมเลยรู้สึกว่า ไม่ใช่เข่านี่หว่า มันแข็งๆเปียกๆลื่นๆชอบกล ผมเลยเอามือลงไปจับดู เจ้ดโด้ พี่ปุ๋งครับ !!!!

พี่ปุ๋ง - มันคือ กระดูกผี ใช่มั้ยครับ รายการเรามาถูกทางจนได้ !!!!!




ป๋าชาร์ป - มันคือโคตรพ่อของน้องเคครับพี่ !!!!!



พี่ปุ๋ง - ห๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!



ป๋าชาร์ป - โค ตะ ระ เค ครับพี่ ไอ้เหี้ย ใหญ่กว่าของกูอีก อีป๊อปมันเป็นผีกระเทียม ครับ สาดดดดดดดด


พี่ปุ๋ง - เจ๊ดเข้ !!!!!!!!!!!!!


ป๋าชาร์ป - เท่านั้นแหล่ะครับ แม่งเอ้ย หนีแทบไม่ทัน กูว่าแล้ว ทำไมห้องอื่นมองแปลกๆ สราดดดดดดดดดด


พี่ปุ๋ง - แสรดดดดดดดดด

ป๋าชาร์ป - แต่พี่ปุ๋งครับ

พี่ปุ๋ง - ครับ

ป๋าชาร์ป - ตะกี้ มึงสโตรกกะผีกระเทยเหรอครับพี่ปุ๋ง

พี่ปุ๋ง - ไอ้แสรดดดดดดดดดดดดดด ป๋าชาร์ป แสรดดดดดดด สราดดดดดดดดดด

ป๋าชาร์ป - ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



------- ตัดโฆษณา ----------






ปล. เรื่องนี้เป็นเหตุการณ์สมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือสมาคมใดๆทั้งสิ้น

edit @ 16 Nov 2007 18:36:28 by ซัง

2007/Jan/20

Tag

Tag นี่คือ เรื่องลับๆที่คนอื่นไม่รู้ชิมิ
ต้องหามา 5 เรื่องเลยเหรอ ไม่อยากบอกเลยว่ะ

1. เคยแคล้วคลาดมาหลายครั้ง
ครั้งแรก รถคว่ำตอน 11 เดือน พ่อขับทางตรงอยู่ดีๆ รถทะลึ่งพลิกลงข้างทางซะงั้น
พ่อหัวกระแทกพื้น ตายคาที่ แม่กระเด็นเข้ากอไผ่ หนามตำทั้งตัว
น้าสองคนบาดเจ็บไปตามๆกัน ยายที่นั่งไปด้วย กระดูกสันหลังเคลื่อน
แต่ ไอ้เด็กน้อย(ผมเอง) ที่นั่งเบาะหลัง ดันหายไปจากรถ คนตามหากันจ้าละหวั่น
สุดท้ายได้ยินเสียงร้อง เลยไปเจอในกระโปรงหลัง ไม่รู้มุดไปอยู่ในนั้นได้ยังไง
แถมไม่เป็นอะไรเลย รอดอยู่คนเดียว

ครั้งสอง ตอนประถม ขี่จักรยานไปหาเพื่อน แล้วโดนมอไซค์ที่ซิ่งมาชนเต็มๆจากด้านข้าง
ถึงกะกระเด็นไปตกกลางถนน เดชะบุญ โดนชนตรงล้อหลังเฉียดขาไปนิดเดียว
ล้อเบี้ยวไปเลย ไม่งั้นถ้าโดนขา คงหักไปแล้ว คนที่เห็นเหตุการณ์ยัง งง
ว่ามันลุกขึ้นมาจูงจักรยานต่อได้ยังไง

ครั้งสาม ไปดูคนไต่ถัง ที่งานวัด มันจะเป็นถังกลมแล้วหมุนด้วยแรงมอเตอร์
ไอ้เราก็ดูเพลิน จนลืมไปว่า แขนห้อยไปอยู่ตรงซอกระหว่างถังกะขอบรั้ว
พอนึกได้ ก็รีบชักแขนออก จังหวะเดียวกะ ซี่ไม้ที่ถังที่มันยื่นๆ มันหมุนเฉียดมา
อีกแค่นิดเดียว ถ้าดึงไม่ทัน แขนโดนลากกระชากหายไปแน่นอน

นอกนั้นมีอีก แต่ขี้เกียจเล่า

2. ตอนเด็กแพ้แมลงมากๆ
จำได้ว่า เป็นผื่นทั้งตัวหลายครั้ง เพราะไปโดนแมลงต่อย จนที่บ้านต้องมีคารามายติดตู้ยาไว้
ครั้งที่หนักสุดคือ ไปเล่นบาสกะเพื่อน แล้วแมงเข้าปาก ไปต่อยในคอ จนบวม
แล้วดันนึกว่าแมงติดคอ ก็เลยพยายาม ปั้นข้าวแล้วกลืนไล่แมลง แต่ก็ไม่หาย
(ก็มันไม่ใช่แมงติดคอนี่หว่า คอมันอักเสบ) ยายให้กลืนกล้วยหอมเป็นชิ้นๆ ก็ไม่หาย
และแล้ว ผื่นก็เริ่มขึ้นตามตัว จนตัวบวมไปหมด ต้องเอาคารามายมาผสมน้ำผึ้งทาตัว
จนสุดท้ายผะอืดผอม ทนไม่ไหว ต้องรีบเข้านอน

นอนไปก็เวียนหัวหนัก อยากอ้วก เลยเกาะบันได ตะเกียกตะกายลงมาชั้นล่าง
จะไปอ้วก แต่พอเท้าแตะพื้นก็ทรุด เพราะไม่มีแรงเดิน แรงตะโกนก็ไม่มี พยายามเรียกแม่ให้มาช่วย
เสียงเบามาก แต่แม่ดันได้ยิน ทั้งๆที่อยู่ห้องในสุด แม่ลงมาช่วยพยุงไปอ้วก ก่อนพาเข้านอน
แม่บอกพรุ่งนี้ถ้าไม่ดีขึ้น จะพาไปหาหมอ สุดท้ายพอได้นอนคืนนึง ตื่นมาก็หายป็นปลิดทิ้ง

3. อุบัติเหตุ มันต้องโดนกันบ้างละวะ
ช่วง มอปลาย แม่ให้หัดขับรถใหม่ๆ แล้วเกือบพาแม่กะรถไปชนป้อมตำรวจ แต่หักหลบรอดมาได้
แม่เป็นคนค่อนข้างเชื่อโชคลาง เลยสั่งห้ามไม่ให้ขับรถ หรือขี่มอไซค์ 1 อาทิตย์ สุดท้ายพอวันที่ 7
จะกลับบ้านกะเพื่อน แต่เพื่อนอิดออด ให้ขับมอไซค์แทน ก็เลยขับแทน ขับไปไม่ถึง 50 ม.
มอไซค์ก็ล้มซะนักเรียนโห่ฮากันใหญ่ นอนกองกะพื้น แทบไม่อยากลุก เพราะอายคน
จนคนอื่นนึกว่าตายไปแล้ว พอคนเริ่มมามุงเยอะๆ เลยตัดสินใจลุกขึ้นมาหันไปหาเพื่อน
ที่ซ้อนท้ายมาตายด้วยกัน ว่าเป็นอะไรบ้าง มันบอก" กูไม่เป็นไรหรอก แต่มึงอ่ะหัวแตก "
เลยตกใจบอก" เฮ้ย กูไม่เคยหัวแตกนะ " เอามือคลำหัวดู เอ๊ะทำไมมันแดงๆ เลยพาซื่อ
ถามเพื่อนว่า " น้ำมันเครื่องรถมึงหกเหรอ" มันบอก "ไอ้บ้า เลือดหัวมึงอ่ะ เต็มหน้าเลย "

สรุปว่าโกหกตัวเองไม่ได้ เออ แตกก็แตกวะ เลยเดินไปห้องพยาบาล เลือดเต็มเสื้อ โคตรเท่
แผลเต็มตัว เพื่อนๆมาช่วยกันทาแผลให้ แสบโคตรๆ แต่หัวที่แตกนี่ต้องไปให้หมอเย็บ
เพื่อนเลยโทรเรียกให้แม่มารับ พอนึกถึงที่แม่บอกว่าห้ามขับรถ แล้วเสียใจเลย ที่ไม่เชื่อแม่
ไม่รู้อารมณ์ตอนนั้นเป็นไง แต่รู้สึกว่าแม่จะต้องด่าแน่ๆ น้ำตาไหลเลย เพื่อนก็งงว่ามึงจะร้องทำไม
เพราะตอนทายาเจ็บๆไม่ร้อง เสือกร้องตอนที่เพื่อนโทรให้แม่มารับ

แม่มารับที่โรงเรียน จำได้ว่าร้องไห้ขอโทษแม่ แม่ก็ไม่ว่าอะไรนะ พากลับบ้าน แต่ก็ยังไม่ได้
ไปหาหมอ ทั้งๆที่เลือดเต็มตัว เหมือนแผลที่หัวมันแห้งแล้วเลือดเลยไม่ไหลออกมาอีก
รถล้มตอน 4 โมง ไปหาหมอตอน 1 ทุ่ม ไม่ต้องเย็บแผล เพราะแผลเล็ก ฉีดยากันบาดทะยักพอ

มันน่าอายเพราะไม่รู้เสือกร้องไห้ไปทำไมนี่แหล่ะ รู้แค่ว่า กลัวแม่โกรธมากๆ เพราะห้ามไว้แล้ว แต่ดันเกิดเรื่อง

4. Stage Performance
มีนิสัยประหลาดๆ คือ ถ้าเป็นงานฉุกละหุก ขึ้นเวทีเนี่ยจะไหลลื่นได้ตลอด
แต่ถ้าเป็นงานที่ต้องเตรียมตัวมาก่อน จะขึ้นไปยืนใบ้ทุกทีงานแรกที่ขึ้นเวทีแล้วประทับใจคือ
งานแสดงสินค้าที่มหาลัย หลังจากนักร้องที่เชิญมาเขาร้องเสร็จแล้ว เวทีมันจะว่าง
ก็เลยนัดเพื่อนๆสตาฟฟ์ ขึ้นไปเล่นกีต้าร์กันเอง หนุกๆ ก่อนที่วงเราจะได้ขึ้น มันดันมีอีกวง
มาตัดหน้าเราไปก่อน แล้วประมาณว่าไม่ค่อยมีคนฟัง เลยรู้สึกว่าต้องเอาชนะคนดูให้ได้
พอถึงคิวขึ้นไปเล่น เพื่อนมันก็นั่งเล่นกีต้าร์ไป ร้องไป ไอ้ซังก็โน่นเลย ไปยืนข้างหลัง
เล่นมิวสิควีดีโอ ประกอบเพลง ทำเอาคนมามุงกันเต็ม เพราะมันฮา ว่าไอ้นี่มันบ้าดี
จากนั้นระหว่างเปลี่ยนเพลงก็จะมาเป็นพิธีกรจำเป็น ปล่อยมุกให้คนฮาไปด้วย

หลังจากนั้นเลยได้รับงานพิธีกรในงานเลี้ยงของสตาฟฟ์ แต่ดันขึ้นไปใบ้แดก
ปล่อยให้คู่พิธีกรพูดอยู่คนเดียว ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

งานที่คนเยอะสุด ก็คงงานกีฬาปริญญาโทมั้ง ไม่ได้เรียนกะเค้าหรอก แต่เพื่อนชวนไปเตะบอล
เลยติดรถไปด้วย ทีนี้ที่ๆไปมันเป็นบ้านพี่คนนึง มีคาราโอเกะในบ้าน ก็ไปร้องเพลง แล้วมีคนชอบเยอะ
พอคืนสุดท้ายมีงานสังสรรค์ เขาให้แต่ละมหาลัย ส่งตัวแทนไปแสดงบนเวที ซึ่งปกติ ประธานสโม
จะเป็นคนขึ้นเวทีทุกงาน แต่งานนี้ เพื่อนๆต่างบล๊อค ให้ไอ้ซังขึ้นไปแทน ทำเอาประธานสโมนั่งเซ็ง
ตอนที่ขึ้นไป คนก็เริ่มกลับกันแล้วนะ พอขึ้นไปร้องเพลง คอมพ์ก็มีปัญหาอีก เลยปล่อยมุกไปเรื่อย
กว่าจะได้ร้องก็หลายนาที แต่คนที่กำลังเดินๆอยู่ก็หยุดฟัง พอได้ร้องเพลง รู้สึกประทับใจมากๆ
เพราะคนที่กำลังเดินออก เขาหยุดฟังหมดเลย ร้องจบไปสองเพลง ข้างล่างตะโกนเอาอีกๆ
ตอนร้องนี่ใส่เต็มตัวจนหมดแรง เลยบอกไปว่า ถ้าให้ร้องอีก ขอรถพยาบาลให้ผมด้วยละกัน
คนก็ฮาตรึม เดินลงจากเวที กลับไปที่โต๊ะ ประธานสโมเรียกไปพบเลย บอกว่า นายสุดยอดมาก
สนใจมาทำงานสโมด้วยกันมั้ย ทำไมไม่เคยเห็นหน้าเลย ไอ้ซังก็ตอบ " ผมไม่ได้เรียน ปอโทครับ
เพื่อนชวนมาเตะบอลเฉยๆ " ทำเอาประธานสโม นั่งอึ้งไปเลย

ขอบอกว่า ความรู้สึกมันสุดยอดจริงๆนะ ตอนร้องสดบนเวทีเนี่ย

5. คุณครูอัญชัญ
เรื่องนี้จะเล่าเพราะกลัวลืม แต่มันเป็นอะไรที่รู้สึกดีนะ คุณครูอัญชัญเป็นครูสมัยอนุบาล แกแก่มากแล้ว
ตอนเด็กๆจะโดนครูตีบ่อยมากๆ เพราะว่าไอ้ซังมันซนจัด หาเรื่องท้าทายครูตลอด พอครูอัญชัญเกษียณ
แกก็กลับไปอยู่บ้าน ตัวคนเดียว ตอนเด็กๆ ไอ้ซังจะไปเที่ยวเล่นกะเพื่อน ไปเก็บมะม่วงกิน แถวๆบ้านครู
ครูอัญชัญก็จะเรียกให้ไปนวดให้แก พอนวดเสร็จ ครูก็จะให้หนังสือการ์ตูนเล่มละบาทมาให้อ่าน
พอกลับมาเล่าให้ยายฟัง ยายก็บอกว่า ว่างๆก็แวะไปหาครูแกบ่อยๆ เพราะครูแกอยู่คนเดียว ไปช่วยดูแลแกหน่อย
ไอ้ซังกะเพื่อนก็แวะไปนวดให้ครู ได้ขนมกินบ้าง ได้การ์ตูนมาอ่าน ซักพักพอย้ายเข้ามัธยมก็ไม่ได้ไปอีก
จนมาได้ข่าวว่าแกเสีย ก็แวะไปช่วยงานศพ

ตอนเด็กๆไม่ค่อยรู้หรอก ว่า กตัญญูเป็นยังไง แต่รู้สึกแค่ว่า แกเป็นเหมือนยายคนนึง
เวลาที่เราไปนวดให้แก แล้วครูแกมีความสุข ก็รู้สึกดี เท่านั้นแหล่ะ

และเพิ่งจะรู้สึกนึกถึงแกเมื่อตะกี้ ก็เลยเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

เรื่องอื่นไม่เล่าแล้ว ครบ 5 แล้วนี่หว่า


edit @ 2007/01/20 04:27:04
edit @ 2007/01/20 04:28:18